De rots van Montmajour met pijnbomen, 1888

Vincent van Gogh (1853-1890)

  • Rietpen, pen en penseel in grijze en zwarte inkt, op vergé papier, 49 x 61 cm
  • Van Gogh Museum, Amsterdam
    (Vincent van Gogh Stichting)
  • F 1447

‘Maar nu ben ik wel 50 keer naar Montmajour geweest om dat uitzicht over die vlakte te bekijken’, schreef Van Gogh rond 13 juli 1888. Van Goghs fascinatie met het uitzicht op het vlakke landschap vanaf de heuvel Montmajour leidde tot een prachtige reeks pentekeningen, waaronder deze tekening. De charme van het landschap was zo groot dat Van Gogh zich niet gehinderd voelde door de mistral en de vele muggen: ‘Als een uitzicht die kleine ongenoegens doet vergeten, dan moet het toch wel iets hebben’.

Meer informatie over "De rots van Montmajour met pijnbomen"

Zuinig met doek

In de zomer van 1888 hield Van Gogh zich intensief bezig met tekenen. Dit werd ingegeven door geldgebrek én door de hevige mistralwind. De wind deed namelijk het doek op de ezel trillen en maakte het schilderen onmogelijk. Maar er was nog een reden voor Van Goghs zuinige omgang met zijn schildersmaterialen: hij wilde namelijk genoeg verf en doek in voorraad hebben als zijn vriend Paul Gauguin (1848-1903) naar Arles zou komen.

Serie van Montmajour

De eerste serie vergezichten vanaf de Montmajour maakte Van Gogh in mei 1888. Dit waren zeven vlot getekende werken in pen in inkt. De in juli 1888 ontstane tweede reeks van vijf bladen, waartoe ook dit werk behoort, bestaat juist uit zeer uitgewerkte tekeningen. Twee van deze gedetailleerde en gesigneerde werken maken deel uit van de collectie in het Van Gogh Museum: De rots van Montmajour met pijnbomen en La Crau gezien vanaf Montmajour. Van Gogh beschouwde deze twee tekeningen als de meest geslaagde van zijn hele oeuvre.

La Crau gezien vanaf Montmajour La Crau gezien vanaf Montmajour

Rietpen

Van Gogh maakte in Arles veel tekeningen ‘met een riet, gesneden als een ganzepen’. Al in Etten werkte Van Gogh met rietpen, maar het riet was volgens Van Gogh van een mindere kwaliteit. In Arles bereikte Van Gogh mede door zijn gerijpte kunstenaarschap een superieure vaardigheid in deze techniek. Als een ware virtuoos bracht hij de inkt op verschillende manieren op, van zwierige lijnen en kronkels tot gestippelde vlakken.

Japans Arles

In de omgeving van Arles vond Van Gogh iets terug van de sfeer die hem zo fascineerde in Japanse prenten. Aan zijn zus Wil schreef hij in september 1888: ‘ik houd mezelf altijd voor dat ik hier in Japan ben; en dat ik derhalve mijn ogen maar open hoef te houden en maar hoef te schilderen wat in mijn onmiddellijke omgeving indruk op me maakt’. Ook bij het maken van de tekeningen rond Montmajour had Van Gogh Japan in gedachten. Hij schreef over deze tekeningen: ‘Het ziet er niet Japans uit, en toch is het in werkelijkheid het meest Japanse werk dat ik ooit gemaakt heb.’

Copyright 2005-2014 - Van Gogh Museum | Colofon | Disclaimer | Links