Een overzicht van de lopende (en komende) tentoonstellingen vindt u onder Actueel, Tentoonstellingen.

Beknopte informatie over de totstandkoming van de collectie is te vinden op de pagina Geschiedenis van de collectie. Een wat uitgebreider verhaal is te vinden in de Museumgids, dat verkrijgbaar is in de museumwinkel en de Online Shop.

Het Van Gogh Museum is niet alleen een bewaarplaats van een grote collectie werken van deze beroemde schilder; het is veel breder georiënteerd. Het is een museum van de 19de eeuw, waarin allerlei aspecten van de 19de-eeuwse kunst en cultuur aan bod komen. Daarom zijn er, naast tentoonstellingen over Van Gogh en zijn vrienden en voorbeelden, ook exposities over kunstenaars die weinig of niets met Van Gogh te maken hebben. Deze presentaties geven wel een goed beeld van de uiteenlopende stijlen en stromingen die kenmerkend waren voor de eeuw waarin Van Gogh leefde en werkte.

De meest recente persberichten en een archief van de afgelopen jaren zijn te vinden bij het onderdeel Pers. Voor overige persvragen en voor aanvragen van fotomateriaal voor een artikel kunt u contact opnemen met pressoffice@vangoghmuseum.nl

Over de ziekte van Van Gogh is veel geschreven en gespeculeerd. In zijn eigen tijd dachten doktoren dat hij leed aan een bepaalde vorm van epilepsie. Van Gogh leed echter ook aan bewustzijnsstoornissen, hij had depressies en zelfmoordneigingen en psychotische verschijnselen. Daarbij was duidelijk sprake van slechte periodes ('aanvallen', variërend van enkele dagen tot een aantal weken) en goede periodes, waarin hij heel rustig was en zich geconcentreerd aan zijn werk wijdde.
Al deze verschijnselen kunnen niet puur en alleen aan epilepsie te wijten zijn. In een in 1990 gepubliceerd onderzoek stelt neuroloog Piet Voskuil dat Van Gogh waarschijnlijk aan een complexe 'biologisch-psychiatrische functiestoornis' leed, waarbij onder meer ook psychologische factoren als stress (vanwege eenzaamheid en onderwaardering) en erfelijke aanleg een rol speelden. Ook drankgebruik werkte mee: met name van de stof thujone in het giftige, maar in die tijd erg populaire drankje absint is bewezen dat deze invloed heeft op epileptische activiteit in de hersenen. En deze epileptische hersenactiviteit leidt  - zo is uit onderzoek gebleken -  vaak ook weer tot psychiatrische stoornissen. Kortom: Van Gogh had een complex ziektebeeld, waarbij het nog steeds niet helemaal duidelijk is wat nou de oorzaak was en wat het gevolg.

Het oorincident

Toen Van Gogh een stukje van zijn (linker)oor afsneed, zat hij ook in zo'n slechte periode, waarbij hij niet goed sliep en allerlei hallucinaties had. Zijn zelfverminking wordt vaak beschreven als een daad uit woede of wanhoop vanwege het dreigende vertrek van Gauguin, maar de belangrijkste oorzaak was waarschijnlijk een opkomende aanval van zijn ziekte. Over het incident zelf zijn weinig feiten bekend; alleen een klein krantenartikeltje en de latere, sterk gekleurde  beschrijving van Gauguin is overgebleven. Van Gogh zelf meldde er in zijn brieven niet veel over. Hij wist zich weinig van het incident te herinneren en verklaarde het, waarschijnlijk om Theo en de familie een beetje gerust te stellen, als een 'doodgewone kunstenaarsverdwazing' (brief aan Theo, 7 januari 1889). Verder schreef hij dat het hem erg speet dat hij Gauguin (onopzettelijk) zo veel leed had berokkend. (voor meer informatie over de gebeurtenissen in december 1888, zie www.vangoghgauguin.com)