Thomas Verbogt over 'Melancholie' van Edvard Munch


De kleur van het licht. De trage beweging van alles. Ook andere kleuren, kleuren die uit dromen komen. De vage sensaties van herinneringen. Je beweegt je niet zonder dat je in de gaten hebt dat je je niet beweegt, je bent afwezig, een woord dat alles omvat: afwezig. Er waait iets langs je heen, een flard uit het Verloren Paradijs. Er is de geur van een tuin nadat het pas geonweerd heeft, het is de stilte in die tuin. Er gebeurt verder niets.

Er is een herinnering aan een stad waardoor een rivier stroomt, een stad in een zuidelijk land, het is een namiddag in de zomer, uit de heuvels rond de stad klinkt een saxofoon, een langzame melodie die bij een lome dag hoort, de rivier heeft een gouden glans. De herinnering verdwijnt in een andere, het is avond nu en nog steeds zomer, een heldere avond, er is weer een tuin, een paar bomen, er ademt koelte door de hitte van de dag die is blijven hangen, even is er de sensatie dat er nooit meer iets verandert. Ook deze herinnering verdwijnt in een andere: je zit aan het water, in de verte zijn er lachende stemmen, je ruikt de kou die in het water komt, de zomer is bijna voorbij.

Thomas Verbogt is schrijver

Copyright 2005-2014 - Van Gogh Museum | Colofon | Disclaimer | Links