Ramsey Nasr over 'Lake Keitele' van Akseli Gallen-Kallela

Lake Keitele is krachtig. Het is geen symbolisme om de symboliek. Het is een registratie van de werkelijkheid, maar je vermoedt iets achter dat wat je ziet.

Het landschap is oneindig. Boven de horizon bevindt zich nog van alles waarnaar je slechts kunt gissen op basis van de weerspiegeling in het water. Idem dito wat het water zelf betreft. Weergaloos. Je hebt er het raden naar wat er zich onder het oppervlak afspeelt. Het water versterkt het immense, de uitgestrektheid en de weidsheid van het Finse landschap.

Ik herken de stilte in het werk. In een boek dat ik aan het lezen ben over de geschiedenis van Nederland, schrijft de auteur over de periode na de ijstijd: ‘Het leven moet ongelooflijk stil zijn geweest’. De absolute stilte. Die wordt in dit schilderij gesuggereerd. Er zijn geen vogels, er is geen weer, geen wind, geen stroming en er zijn geen mensen. De stilstand van alles. Een oneindige stilte waarbij je je eigen bloed kunt horen stromen. Verlatenheid.

Tegenwoordig is de natuur tweederangs. De natuur is ‘van ons’ volgens dit kabinet. Maar in een gebied als Spitsbergen - dat ik bezocht en waaraan Lake Keitele me doet denken - realiseerde ik me dat het juist andersom is: wij zijn van de natuur. Als daar een vogel overvliegt en ik hoor zijn kreet, weet ik dat het zijn domein is en ik slechts te gast ben.

Die stilte is geen stilte voor de storm. Het is de stilte voor de aankondiging. Het begin van alles. Het is het moment waarop ik me realiseer dat alles nog moet gebeuren. Dat ik me, ongelovig of gelovig, opeens iets kan voorstellen bij Genesis.

Ramsey Nasr is Dichter des Vaderlands


Copyright 2005-2014 - Van Gogh Museum | Colofon | Disclaimer | Links